Anneler bilir; bazen hissettiklerinizi ne tarif edebilirsiniz ne de bir başkasına anlatabilirsiniz. Çünkü her çocuk farklıdır, yaşadıklarınız başkasınınkine benzemeyebilir. Herşey çok güzel giderken bir an bütün sinirleriniz alt üst oluverebilir.
Bugün de o günlerden yalnızca biri. Çok keyifli uyanmıştık oysa ki; (( Kızım bazen kendi kendine öyle güzel vakit geçirir ki beni unutur o süre zarfında. Ama bazen de yapışır bacağıma, ne benle mutlu olur ne de bensiz. İste o anlarda canım sıkılır, sanki dünya üstüme çökmüş gibi hissederim. Onu mutlu edemiyor muyum, acaba karnı mı aç vs. bir sürü soru geçer aklımdan. Kendime kızar kendimi yıpratırım. Hala emdiği için ek gıdaya çok düşkün değil sanırım. Bunu bilmeme rağmen her sofra kurulduğunda yememesi, birşeyleri ağzına dahi almaması beni çıldırtıyor. Bu sefer benim de iştahım kaçıyor; dolayısıyla enerjim düşüyor, halim kalmıyor. Hep neden diyorum kendime. Konuştuğum tüm anneler 'benimki de öyleydi' dese de içim rahatlamıyor, kendime yükleniyorum. Belki beni anlarsınız anneler; ama ne yazıkki her çocuk aynı değil ve benim de yöntemlerim tükenmiş durumda. Bir çocukta işe yarayan bir çözüm önerisi başka birinde ters tepki yapıyor. Bu dönemde bir de etrafınızda size yardımcı olmak yerine daha da can sıkan birileri varsa yandınız demektir. Çok şükür böyle bir durum yok ama benim sinirim, sıkıntım herkese yetiyor.
Böyle durumlarda da geleceği görmek zorlaşıyor. Acaba hiç mi deliksiz uyuyamayacağım, ne zaman yemek yiyecek, ne zaman mızırdanmayacak gibi soruların cevabını bulamıyorum. Sakin olmayı ve pozitif bakmayı ise hiç beceremiyorum. Sanırım her çocukta çözüm burada saklı: sakin ve pozitif olmak. Kendi kendime bir çözüm buldum bakalım hadi hayırlısı!! Bugünümüz böyle geçecek anlaşılan. Allah tüm annelere kolaylıklar ve sabırlar versin. Çünkü en zoru çocuk yetiştirmek, büyütmek...
